Heel herkenbaar. Je wilt alles doen maar als je king nergens aan wil meewerken en alles bij elkaar liegt wordt het lastig. Mijn zoon is 20 en werkt ook haast niet en woont nog thuis. Het voelt als de rit uitzitten maar dan wel een hele lange rit. Ik kan hem moeilijk op straat zetten want hij kan nergens heen.
Er zijn twee dingen die me aanspreken. Vooral het gedeelte dat het hele gezin door een proces moet. De schrijver laat het positieve hiervan zien. Zover zijn wij nog niet maar dit gaf een mooi inzicht. Het andere was de voorwaarde die hij stelde aan zijn zoon toen deze bij hem kwam wonen. Dat er dagbesteding moest zijn. Wij vragen erom maar stellen dit niet als voorwaarde, als grens om samen verder te kunnen.
Positief einde, dat lees je niet vaak bij dit soort heftige verhalen. Het kan dus wel.
Ik herken me in het verhaal, fijn om te lezen dat coaching helpt en contact met lotgenoten.
Dat zoek ik ook op dit moment. Contact met lotgenoten...
De verslaving[v partner] is geen persoonlijke aanval op jou [ mij in dit geval]
Herkenning, machteloosheid, belang van contact met anderen die dit meemaken
Ze zeggen van mensen met borderline dat ze geen empathie voelen maar andersom geldt dit ook vind ik.het onbegrip en de stempel die ze krijgen (vaak uit eerste oppervlakkige indruk )van mensen die geestelijk gezond zijn zeker zo erg het lijkt alsof ze het niet willen begrijpen het niet willen horen dat is makkelijker alleen maar oordelen en veroordelen. Waar zit daar de empathie??