Het precies is hoe wij het ervaren met onze zoon het verdriet het willen helpen het maakt heel veel kapot in een gezin. Onze zoon wil geen hulp en zegt het allemaal zelf te kunnen.Het gaat soms een tijdje goed maar vervalt weer in oude patroon.
Uw verhaal is heel herkenbaar precies hoe wij het ook ervaren.
Mijn situatie is iets anders, maar ik heb ook een niet "normale" band met mijn moeder. Fijn om te lezen dat ik niet de enige ben.
Heel duidelijke situatieschets en praktische oplossing.
Heel herkenbaar. Je wilt alles doen maar als je king nergens aan wil meewerken en alles bij elkaar liegt wordt het lastig. Mijn zoon is 20 en werkt ook haast niet en woont nog thuis. Het voelt als de rit uitzitten maar dan wel een hele lange rit. Ik kan hem moeilijk op straat zetten want hij kan nergens heen.
Er zijn twee dingen die me aanspreken. Vooral het gedeelte dat het hele gezin door een proces moet. De schrijver laat het positieve hiervan zien. Zover zijn wij nog niet maar dit gaf een mooi inzicht. Het andere was de voorwaarde die hij stelde aan zijn zoon toen deze bij hem kwam wonen. Dat er dagbesteding moest zijn. Wij vragen erom maar stellen dit niet als voorwaarde, als grens om samen verder te kunnen.
Positief einde, dat lees je niet vaak bij dit soort heftige verhalen. Het kan dus wel.
Ik herken me in het verhaal, fijn om te lezen dat coaching helpt en contact met lotgenoten.
Dat zoek ik ook op dit moment. Contact met lotgenoten...
De verslaving[v partner] is geen persoonlijke aanval op jou [ mij in dit geval]